මම මා වීම. (Becoming me.)

644103_587716907936918_892128228_n1994දී තාත්තා උතුරු නැගෙනහිර සේවයට යන විට මට වයස මාස හයකි. අයියාට අවුරැදු දෙක ලැබුවා පමණි. සමහර විටෙක ඔහුට මසකට වරක්වත් ගෙදර ඒමට නොලැබුනි. අම්මා ඇගේ රැකියාව කරන ගමන් අයියාවත්, මාවත් තනිවම හදාවඩා ගත්තාය.  එවිට පනාගොඩ හමුදා නිල නිවාසයක ජීවත් වුනු අපි ඉතා අහිංසක,පුංචි පවුලක් වුනෙමු.  තාත්තාට කලාතුරකින් ගෙදර ඒමට ඉඩ ලැබුනු විට අයියාටත් මටත් වැඩිය සතුටූ වුණේ අම්මාය. ඇය තුල වූයේ සතුටටත් වැඩිය සැනසීමකි.  ඔහුගේ රැකියාවේ භයාණකකම දැන සිටි ඈ, ඔහු යලිත් පණ පිටින් දකින්නට ලැබීම ගැන දෙවියන්ට පින් දෙමින් සතුටූ වුණාය.

තාත්තාගගේ රැකියාව ගැන අපි වැඩිය කතාබහ නොකරෙමු ඒ මන්දැයි මට දැන් වැටහේ. අපිත් සමග සෙල්ලම් කල හමුදා නිලනිවාස වල ජීවත් වුනු අනිත් ළමුන්ගේ පියවරුන් මිනී පෙට්ටි වල ගෙදර එනු අයියාත් මාත් මිදුලේ සිට බලා සිටි හැටි මට තවමත් මැවී පෙනෙයි. පෝලිමට තිබු නිල නිවාස එකින් එක මලගෙවල් වනු අපි බලා සිටියෙමු. මගේ පළමු වසරේ ගුරුතුමී සිතා සිටියේ මගේ පියා ශල‍‍්‍ය වෛද්‍යවරයක් කියාය . මලගෙවල් වලදී අම්මාත් අනිත් හමුදා    බිරිඳෑවරුනුත් කරන කථාබහෙන් අපි තේරුම් ගත්තේ අපේ පියවරුන්“ඔපරේෂන්” බොහොමයකට සහභාගීවන බවය . ඔවුන් “ඔපරේෂන්” යනුවෙන් අදහස් කලේ යුධ මෙහෙයුම් පිළිබඳය . ළදරු අපිට මේ ගැන තේරුමක් තිබුනේ නැත .  තාත්තාගේ රැකියාව කුමක්දැයි ගුරුතුමී ඇසූ විට, ඔහු ඔපරේෂන් කරන්නෙකු යැයි පිලිතුරු දුන්නෙමි. තාත්තා සැත්කම් කරනා ශල‍‍්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු යැයි ගුරුතුමී සිතන්නට ඇත . පන්තියේ අනිත් ළමුන්ට වඩා වෙනස් මානසිකත්වයක් මට තිබූ බවත්, යුද්ධය අනිත් ළමයින්ට වැඩිය මගේ ජීවිතයට සමීප බවත් ඇය දැන සිටියේ නැත . “මඩකලපුවට ගහලා,” “ඔෆිසර්ස්ලා ගොඩකටත් තුවාලයි” වැනි කථා හමුදා පවුල් අතර පැතිරුනු දින වල අපි රැ තිස්සේ නොනිදා සිටි බවත්, අවේලාවෙ දුරකථනය නාද වූ විට අයියාත්, මාත් තුරුල් කරන් අම්මා බියේ ගැසුනු අවස්ථා අප්‍රමාණ බවත් ගුරුතුමී දැන සිටියේ නැත. මේ සියල්ල තේරුම් ගෙන සිටි අම්මා මට කියා දුන්නේ තාත්තා වෙනුවෙන් කල හැකි ලොකුම දෙය හොදින් ඉගෙන ගැනීම බවය .වෙන ළමුගේ ජීවිත මට වැඩිය පහසුය . එය අම්මා පිලිගත්තාය . එහෙත් එය අධ්‍යාපනයේදී ඔවුන් තරම් මහන්සි නොවී සිටීමට හේතුවක් නොවන බව ඇය මට කියා දුන්නාය . ඔවුන් මහන්සි වෙන්නේ කොපමණක්ද මම ඉන් දෙගුණයක් මහන්සි විය යුතු යැයි ඈ මට තේරුම් කරදුන්නාය . මේ ඔවදන මම ජීවිත කාලයක් පුරාවට පාවිචචි කලෙමි. “ඔවුන් මහන්සිවන්නේ කොපමනක්ද මම ඉන් දෙගුණයක් මහන්සි වෙමි. හැකිනම් තෙගුණයක් මහන්සි වෙමි. මහන්සි වෙන්නාට ප්‍රතිඵල ලබේ. දෙගුණයක් මහන්සි වෙන්නාට දෙගුණයක් ප්‍රතිඵල ලබේ.” මම අධිශඨාන කර ගතිමි. අම්මා නිවැරදිය . ඇගේ ඔවදන් මගේ මුලු ජීවිතයම වෙනස් කලේය .

 පෙර පාසලේ සිට කොලඹ ශාන්ත බ්‍රිජට් කන්‍යාරමයේ ඉගෙන ගත් මා, කුඩා කල සිටම පාසලේ ආධි සිසුවියන් වන සිරිමවෝ බණ්ඩාරනයක හා චන්ඳ්‍රිකා බණ්ඩාරනයක කුමාරතුංග මැතිනියන්ට බොහෝසේ ඇලුම් කලෙමි. මා දේශපාලනයටත්, නායකත්වයටත් උනන්දුවක් දැක්වීමට දිරි ගැන්‍වුනේ ඔවුන් වැනි නිර්භීත කාන්තවන් නිසාවෙනි. ඔවුගේ දේශපාලන ආකල්ප හා තීරණ ගැන කිසිඳු දැනුමක් මට එවිට නොතිබුනි. එහෙත්, පිරිමි ආකල්ප වලින් ධාවනය වන ලෝකයක , පිරිමි බහුතර යකින් පිරි දේශපාලන සංස්කෘතියක , මේ එඩිතර කාන්තවන් (ලොව පලමු අගමැත්නී සහ ලංකාවේ පලමු ජනාධිපතිනී) කල නිර්භීත විප්ලවයට මම ගරු කලෙමි. අදටත් ගරු කරමි.

වයස අවුරුදු දහයේ පමන සිට මම කෙටිකතා ලිවීමට හුරුවුනෙමි. මම මා සමගම තරග කලෙමි. ගිය අවුරුද්දේ ලියූ කතා වලට දෙගුණයක් උසස් කතා මේ අවුරුද්දේ ලියන්නටත්, මේ අවුරුද්දේ ලියූ කෙටිකතා ලබන අවුරුද්දේ නවකතා බවට පත් කිරීමටත් උගත්තෙමි. මගෙ පළමු නවකතාව 2009දී මුද්‍රණය විය . ඒ පොත එලිදැක්වීමෙන් පසු මට ඇමරිකාවේ කෙන් යොන් විශ්වවිද්‍යාලයේ මසක් ලේඛන කලාව හැදෑරීමට පූර්න ශිෂ්‍යත්වක් ලැබුනි. මේ පිළිබඳ ෆුල්බ්‍රයිට් ආයතනයේ ලංකා අධ‍්‍යක්‍ෂක ආචාර්‍ය තිස්ස ජයතිලක මහතා එවක ඇමරිකානු තානාපතිනියට දැනුම් දුන්නෙනේය . තානාපතිනිය 15 හවිරිදි මටත් පවුලේ අයටත් ඇගේ කාර්‍යාලයට ආරාධනා කොට සුබ පතුවාය . කොලඹ මුහුදු වෙරලට මුහුණලා වෙඩි නොවදින වීදුරු වලින් වට වී ඇති ඇගේ කාර්‍යාලයට යන මාර්ගය ඇමරිකානු මරීන් බටයන් කිහිපදෙනෙක් සහ අධිආරක්‍ෂක පිලිවෙත් වලින් අනූනය . තේ පැන් සංග්‍රහයෙන් අනතුරුව මට සුබ පතා ඇය පවස සිටියේ පාඨමාලාව හැදෑරීමට ඇමරිකාවට යෑමට එ්මට යන ගමන් වියදම් සඳහා ශිෂ්‍යත්වක් ලබා දෙන බවය . ඇය සමග එදා පටන් ගත් සබඳතාව බොහෝ දුර ගියේය . මා ඇමරිකාවෙ විශ්වවිද්‍යාල වලට අයදුම් කරද්දී මගේ නිර්දේශ ලිපිය ලීවේද ඇයයි.

මගේ පලමු නවකතාව ලියවුනේ 2008 අවසාන භාගයේය; ඒ යුද්ධයේ කුරිරුම පරිඡ්ඡේදයයි. Colombo Streets නම් මගේ නවකතාවේ මම යුද්ධය ළමයින්ට බලපෑ ආකාරය පිලිබඳ කතා කලෙමි. යුධබියට හා යුධදුකට ජාති ආගම් බේදයක් නැතැයි නවකතාවකින් තේරුම් කරදීමට උත්සාහ කලෙමි.එයට 2010 වසරේ හොඳම නවකතාවට හිමි රාජ්‍ය  සම්මානය ලැබුනි. ඒ 16 හවිරිදි මා ලොව ලාබාලතම  රාජ්‍ය සම්මාන ලාභිනිය කරමිනි. එදා අම්මාත්, තාත්තාත්, අයියාත්, මාත්  අරලිය ගහ මඳිරයේ පැවති සම්මාන ප්‍රධානෝත්සවයට ගියේ 40,60 හැවිරිදි අනිත් ප්‍රබුද්ධ ලේඛකයගේ පොත් සමග මගේ පොතද නාමයෝජනා වී තිබීම ගැන සතුටෙන් සිත පිරීය .සම්මානය මට ලැබෙනු ඇතැයි මම කිසිවිටෙක බලපොරොත්තු නොවුනෙමි. ඒ මොහොථ අදටත් මට හීනයකි. ජනාධිපතිතුමගෙන් සම්මානය ලබාගත් මා, අම්මාත් තාත්තාත් අයියාත් දෙස බලුවෙමි. තාත්තාගෙ මුහුණ පුරා කඳුලුය . ඉන්පසු දින ගණනාවක් ගතවන තුරු සතුටු කඳුලු නොහෙලා මා සම්මානය දිනීම ගැන කතා කරන්නට තාත්තාට නොහැකි විය .

අඩි හයක් උස , ජාතික මට්ටමෙන් රග්බි, පැසිපන්ඳු ක්‍රීඩාකල , ගැඹුුරු, ගරහැඩි කටහඩක් ඇති මගේ තාත්තාට ඇත්තේ ඉක්මනින් උනු වන හදවතකි. ඔහු තරම් සුන්‍දර, සංවේදී හදවතක් ඇත්තෙක් මම නොදන්නෙමි. ඔහු අවංක රාජ්‍ය සේවකයෙකි. හතුරාටත් ප්‍රේම කරන පිරිසිඳු කතෝලිකයෙකි. වචනයෙ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අව්‍යාජ මිනිසෙකි.

මගේ උප්පත්ති ආගම බෞද්ධාගම වුනත් මා කතෝලික පාසැලක ඉගෙනුම ලැබූ නිසා ආච්චී (මවගේ මව ) මගේ බෞද්ධාගම් දැනුම පිලිබඳව සැලකිලිමත්වන්නට ඇත . මාව ඇය සමග නිතර විවිධ පන්සල්වල ලොකු හාමුදුරුවරු හමුවීමට එක්ක ගියේ එනිසා වියහැකිය . එවකට ඉතා වයස්ගතව සිටි හික්‍ෂු මධ්‍යස්ථානයේ මඬිහේ පඤ්ඤාසීහ හාමුදුරුවන් හමුවීමටද ආච්චි මා කිහිප වරක් එක්ක ගියාය . මගේ සම ආච්චිගේ අනිත් මුනුපුරුමිනිපිරියන්ගේ සමට වඩා කලු බැවින් මගේ සිත රිදුනොත් කියා ආච්චි මට සුදු නෝනා කියා ඇමතුවාය . මට මෙය කලක් යන විට තේරුනි. මම සුදු නොවීම මට ප්‍රශනයක් නොවන බවත් මම තාත්තගේ පාට බවත් මම ආච්චිට ආඩඹරයෙන් කීවෙමි. එහෙත් අච්චී මට දිගටම ඉතා ආදර යෙන් සුදු නෝනා කියා ඇමතුවාය . මඬිහේ හමුදුරුවන් ද මට සුදු නෝනා කියා අැමතුවේය . ආච්චිත් සමග මා ගතකල කාලය ඉතා සීමිත විය . වැඩි කලක් නොගොස් ආච්චිත්, හමුදුරුවෝත් මෙලොවින් සමුගත්තත් මා ඉගෙන ගත් ධර්මය එදා මෙන්ම මගේ සිතේ ඇත .

හාමුදුරුවරුන් කියා දුන් එක දෙයක් නම් “මහන්සි වෙන්නාට ප්‍රතිඵල ලබේ” යන්නයි. මට ගෙදරදී අම්මා කියා දුන්නේද , පාසලේ කන්‍යාවරියන් “තට්ටූ කරන්නාට දොර ඇරේ,” “සොයන්නාට සම්බවේ” යනුවෙන් කියදුන්නේ එයම බැව් මම දැන සිටිමි. එහෙත් හාමුදුරුවරුන් තවත් වැදගත් දෙයක් කිය දුන්නේය: “මහන්සි වෙන්නන්ට උදව් කරන්න.” මඬිහේ හාමුදුරුවෝ සෑම උදෑසනකම පන්සලේ මිඳුලේ සීනි වපුරුවේය . ඒ කූඹීන් ගේ ආහාරයටය . “කූඹීන් සීනි බෝතලයෙන් සීනි කෑමට දිවිපුදා මහන්සි වෙනවා. අපිට පුලුවන්නන් උන්ට දිනකට සීනි ඇට ටිකක් දෙන්න . අපි එය කලයුතුයි. එය කොච්චර පිනක්ද ? මහන්සි වෙන්නන්ට උදව් කරන්න. ධාර්මිකව උදව් කරන්න . ධම්මෝ භවේ-රඛ්ඛති ධම්මචාරී: ධර්මයේ හැසිරෙන්නා ධර්මය විසින් රකිණු ලැබේ.” මමත් ධර්මයත් අතර සම්බන්ධය පටන් ගත්තේ මේ කාලයේදීය .

2010දී මට රාජ්‍ය සම්මානය ලැබෙන විට මම පූර්ණ ශිෂ‍්‍යත්වයකින් කොලඹ බ්‍රිතාන්‍ය පාසලේ උසස් පෙල හදාරමින් සිටියෙමි. සම්මානයෙන් පසු මට නොයෙක් අන්තර්ජාතික ලේඛ්ක සමුලු වලට සහභාගීවීමට ලැබුනි. උසස් පෙලෙන් පසුපලමු උපාධිය හදරන්නට ඇමරිකවේ බෙනින්ටන් විශ්වවිද්‍යාලයට පූර්ණ ශිෂ‍්‍යත්වයක් ලබුනි. බෙනින්ටන් විශ්වවිද්‍යාලය වසරකට සිසුන් සියයක් පමණණ ඇතුලත් කරගන්නා එම සියයෙන් සිසුන් දෙදෙනෙකුට පමණ පූර්ණ ශිෂ‍්‍යත්ව ලබා දෙන ඉතා සීමිත සහ තරගකාරී විශ්වවිද්‍යාලයකි. එහි උපාධියක් ලබා ගැනීමට ලංකවේ මුදලින් මිලියන 34කට අධික මුදලක වැය වේ. ශිෂ‍්‍යත්වයක් නැතිව මේ විශ්වවිද්‍යාලයට යෑමට නොහැකි බව දැන දැනත් මම අයදුම් කලෙමි.මා තේරේවියැයි මම සිතුවේ නැත . ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබෙනු ඇතැයි කොහෙත්ම සිතුවේ නැත . එහෙත් අයදුම් කරන්නැයි මගේ සිත කිවාය . ශිෂ්‍යත්වය ලැබුනු වග පැවසූ ලිපිය කියවමින් තාත්තා පැවසුවේ “මහන්සි වුනොත් කරන්න බැරි දෙයක් නෑ නේද ” කියාය . මහන්සිය නිසා මට බොහො දේ ලබී අැත , එහෙත් මේ මහන්සිය නිසා පමණක් මට ලැබුනු දෙයක් නොවන බව මම දනිමි. මෙය මට ධර්මය විසින් කිය දෙන පාඩමක් යැයි මම විස්වාස කරමි. “ධර්මයේ හැසිරෙන්නා ධර්මය විසින් රකිණු ලැබේ” හාමුදුරුවන් ගේ වචන මට මතක් වෙයි. මින් පසු මම ධර්මයට තවත් සමීප වුනෙමි. අවනත වුනෙමි. අධාර්මික දෙයට බිය වුනෙමි. හතුරෙකුටවත් වෛර කිරීමට බිය වුනෙමි. මෛත්‍රී භවනාවට හුරුවුනෙමි.

 ලංකාව දමා ඇමරිකාවට ගියේ වචනයෙන් තේරුම් කල නොහැකි හැගීමකින් සිත පුරවාගෙනය . ආදරය රැකවරනය පිරි නිවසක මුලු ජීවිතයම ගතකල මාහට ලොව අනිත් කොනට ගොස් තනිවම ජීවත්වීමටත්, ඉගෙනගැනීමටත් ධෛයය ලැබුනේ ධර්මය තුලිනි. මම මා වූයේ ධර්මය තුලිනි.

 මම දැන් බෙනින්ටන් විශ්වවිද්‍යාලයේ තෙවැනි වසරේ දේශපාලන ආර්ථික විද්‍යාව හා අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රම පිලිබඳ උපාධියක් හදාරන සිසුවෙක්මි. මෙහිදී මම ලෝකප්‍රකට ආචාර්‍යවරුගෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිලිබඳ ඉගෙන ගනිමි. ජීන් ජාක්ස් රූසෝගේ පුරවැසි ධර්මය ගැනත්, කාල් මාක්ස්ගේ මාක්ස්වාදය ගැනත්, කොමියුනිස්ට්වාදය ගැනත්, ඇමරිකානු ෆෙඩරල්වාදය ගැනත්, නෙල්සන් මැන්ඩෙලා, ලී කුවාන් යූ, සෙරෙට්ස් කාමා, කෙමාල් ඇටටර්ක්, බෙනසීර් බූටෝ, අවුන් සාන් සූකී වැනි නායකනායිකාවන්ගේ දේශපාලන ක්‍රම ගැනත් ඉගෙන ගනිමි. ලිබරල් අධ්‍යාපනයේ මව ලෙස සැලකෙන එලිසබෙත් කෝල්මගෙන් අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණය ඉගෙනීමට භාග්‍යවත්වුනෙමි.

බෙනින්ටන් වැනි සීමිත පිරිසක් සිටින විශ්වද්‍යාලයකට යෑමේ විශාල ප්‍රයෝජනයක් නම් සිසුන්ට ලැබෙන සියුම් අවධානයයි. මගේ දේශපාලනය කෙරේ ඇති ඇල්ම දන්නා බොහෝදෙනා මා දේශපාලනය ආශ්‍රිත වැඩසටහන් හා ව්‍යාපෘති කරා යොමු කරයි. 2014 සෙනෙට් සභික අපේක්‍ෂකයෙකු වූ බ්‍රයන් කැම්පියන් මට හමුවන්නේ මේ කාලයේදීය . 2014 මහ ඡන්දයේ වැඩකටයුතු සඳහා සහභාගිවීමට මට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ ඒ හමුවීමත් සමගය .බ්‍රයන් ඉතා විශාල බහුතරයකින් වර්මොන්ට් ප්‍රාන්තයේ සෙනෙට් අසුන දිනා ගනී. බ්‍රයන්ගේ ජයග්‍රහණය මට විශාල දිරියකි. ඔහු වර්තමාන ඇමෙරිකානු දේශපාලනයෙ සිටින විවෘතව සමලිංගික සෙනෙට සභිකයන් අටලොස්සෙන් කෙනෙකි. පීතෲමූලික සමාජයක කාන්තාවක් වන මා, සමාජයේ කොන්වෙන අසාධාරණයට ලක්වෙන පිරිසක් වීම ගැන හොඳ හැටි දනිමි.ඇමෙරිකාවේ සමලිංගික පිරිමින්ට වඩා සමාජ අසාධාරණවලට ලංකාවේ කාන්තාවන් මුහුණදෙන බව මම දනිමි.  එහෙත් බ්‍රයන් ඔහුගේ දේශපාලනයෙන් කරන සමාජීය විප්ලවය මට බොහෝ බලාපොරොත්තු ගෙනදෙයි.

 ශ්‍රී ලංකාවේ මිනිසුන් මුහුණදෙන සමාජීය හා ජීවන ගැටලු මොනවාදැයි ඇමරිකානු දේශපාලනඥයින්, මිතුරන් හා ආචාර්‍යවරුන් බොහෝවිට මගෙන් අසයි. එවිට මගේ සිත බොහෝ හැගීම් වලින් පිරෙයි. මුලින්ම මගේ හිතට එන්නේ උතුරුමැද පලාතය . අව්වට, නියගයට කුඹුරු පාලුවී, බොන්න වතුර සොයමින් ගවු ගනන් යන , ආණ් ඩුවෙන් වතුර බවුසර්, ආහාරපාන , එනතුරු සති ගනන් බලා සිටින , වැස්ස කාලෙට , ගංවතුරට මුලු සේසතම වතුරෙන් යට වෙන , මේ මිනිසුන් ගැන කඳුලු පෙරාගෙන සුදු සෙනෙට්වරුන්ට කියන්නට මට හිත නොදෙයි.  මම දකුණ ගැන සිතමි. ගිණි අව්වේ,පිටකොටූවේ හාල් කොට්ට උස්සන මිනිසුන් වෙන අප්‍රමාණ මහන්සියත්, ඔවුන් ගේ මුහුණු පුරා පිරී ඇති ජීවන බරත් මට මැවී පෙනෙයි. කොලඹ රණවිරු සෙවනේ, අනුරාධපුර අභිමන්සලේ සිටිනා, යුද්ධයෙන් අතපය , ඇස් පෙනීම , සියල්ල අහිමිවූ ඉතිරි ජීවිත කාලයම එක්තැන අඳුරේම ගතකරනා යුධ සෙබලුන් හා ඔවුන් බලන්නට කඳුලු පුරවාගෙන එන ඔවුඞේ බිරිඳෑවරුන් හා දරුවන් මට මතක්වේ.එහෙත් මේ සියල්ලටම වඩා මගේ සිත උණුවෙන්නේ උතුරේමිනිසුන් මතක්වුන විටය . ඔවුන් වසර තිහක් තිස්සේ තිබූ යුද්ධයෙන් දෙපැත්තෙන්ම බැටකාපු, පවුලේ අය ඇස් ඉදිරිපිටම නැතිවෙනු දැක ඇති, යුද්ධය නිමාවී බොහෝ කලක් ගෙවී ඇතත්, තමන් ගේ ගේදොර ඉඩකඩම්, හේන්කුඹුරු දේශපාලන ඩීල් කරුවන් ගේ අතට ගොස් ඇති නිසා තවමත් අනාථ කඳවුරුවල ජීවත්වෙන වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අන්ත අසාධාරණයට ලක්වූ ඉතාම අසරණ ලාංකිකයින් පිරිසකි. ගෙදර ප්‍රශ්න පිටට නොකීම සිංහල පුරුද්දකි.   ලංකාවේ ප්‍රශ්න ඇමරිකානු මිතුරන් හා ආචාර්‍යවරුන් සමග බෙදානොගන්නේ එනිසා විය හැක .

එහෙත් අධ්‍යාපන ක්‍රමවල ඇති ව්‍යූහමය ප්‍රශ්න බොහෝ රටවලට ඇති ගැටලුවකි. ඇමරිකාවටද ඇති විශාල ප්‍රශ්නයකි. ඇමරිකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ක්‍රමය ඉතා උසස් තත්වයක තිබුණත්, ඔවුන් ගේ ජාතික පාසැල් ක්‍රමය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම ගැන විශාල විවදයක් පවතී. පෝලන්තය , ෆිනලන්තය , දකුණු කොරියාව ඔවුන් උදාහරණයට ගනී. ඉතා අඩු පහසුකම් ඇතුව ලංකාවේ “නිදහස් අධ්‍යාපනයේ” යෙදෙන , අසාධාරණ හමුවේ, අයිතීන් වෙනුවෙන් විරෝධතාවේ යෙදුනුවිට විට කඳුලු ගෑස් කන , විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් මට මතක් වෙයි.  ගුරුවරුන් ගේ විරෝධතා නිස සිසුන් ගේ අධ්‍යාපනය ප්‍රමාදවෙයි. අචාර් යවරුන්ට නිසි පඩි නොගෙවීම නිසා රටේ හොඳම අචාර් යවරුන් රටට නැතිවෙයි. ව්‍යූහමය ගැටලු නිසා ජාතික උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවල ඉගෙනීමට ලැබෙන්නේ බොහෝ සුලු පිරිසකට බවත්,ජාතික අයවැයෙන් අධ්‍යාපනයට අයෝජනය කරන ම් ෞදල ඉතම මදි බවත්,රටේ සමහර පලාත්වලට නිසි පුහුණුව ලැබූ ගුරුවරුන් නොලැබෙන බවත් මම ඔවුන්ට පවසමි.

 අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණය වැනි විෂයකට මගේ හිත ගියේ ඇයිදැයි බොහොදෙනා මගෙන් අසයි. 2000 වසරේදී අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශයේ ලේඛම් ටාරා ඩිමෙල් මැතිනියත්, ජ නාධිපති චඳ්‍රිකා බණ් ඩාරනායක කුමාරතුංග මැතිනියත්, රජීව විජේසිංහ වැනි අධ්‍යාපනඥයින් එක් වී ජාතික අධ්‍යාපන ක්‍රමයට ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය ය යලි හඳුන්වා දෙන ප්‍රයත්නයක් දියත් කලහ .මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස , අයියාත් මාත් වැනි මධ්‍යම පන්ථියේ සාමාන්‍ය පවුල්වල දරුවන්ට ඉංග්‍රීසි මධ්‍යයෙන් ඉගෙනීමට ලැබුනි. ඉංග්‍රීසි මධ්‍යයෙන් ඉගෙනීමට ලැබීම නිසා මට කොතරම් දොරටු ඇරුනාද ? මා වැනි  කොතරම ළමුන් ගේ ජීවිත කොතරම් වෙනස් කරන්නට ඇතිද ? අයියාද ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් ඉගෙන ගන්නට පටන් ගත්තාට පසු, වයස අවුරුදු දහසයේ පමණ සිට වියනාව, බර්ලිනය, ජිනීවාව, නෛරෝබිය, රියොදජෙනයිරෝව ඇතුලු ලොව එක්සත් ජාතිගේ මූලස්ථාන රැසක සමුලු වලට සහභාගීවීමට ශිෂ්‍යත්ව දිනා ගත්තේය .  ඔහු අද කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ අවසන් වසරේ අන්තර්ජාතික සබදතා පිලිබඳ විශේෂ උපාධියක් හදාරන ගමන්, එක්සත් ජාතීන් ගේ සංවිධානයේ ශ්‍රී ලාංකික තරුණ නියෝජිතයා ලෙස කටයුතු කරයි. අයියා නිව්‍ යොර්ක් සොවිධාන මූලස්ථානයේ පැවති සියලු රටවල නියෝජිතයින් අමතා කල කතාව බෙනින්ටන්සිට සජීවීව නැරඹූ මම, කඳුලු පුරවාගෙන සිහිපත් කලේ ඉංග්‍රීසියෙන් ඉගෙනීම අප ජීවිතවලට කොපමන දේ ගෙනාවාද කියාය. අධ්‍යාපනය කොතරම උතුම්, බලවත් දෙයක්දැයි මම දනිමි. අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණය තුලින් රටට කෙදිනකහෝ සේවයක් කිරීමට අධිෂ්ඨාන කරගත්තේ එබැවිනි.

අධ්‍යාපනයේ බලයෙන් බොහෝ දේ වෙනස් කල හැකි වුනත්, අප රටේ ජීවන හා සමාජීය ගැටලු අධ්‍යාපනයෙන් ඔබ්බට යන බව මම් දනිමි. අප රටේ දේශපාලන සංස්කෘතියෙන් ඇතිවන ව්‍යූහමය ගැටලු නිසා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තෘප්තීන් ලබන්නෙත්, සාධාරනය ඉටුවන්නේත් ඉතාම සුලු මිනිස් කොට්ඨාශයකටය .  බොහෝ මිනිසුන්ට මහන්සිවන තරමට ප්‍රතිඵල නොලැබේ. ඔවුන්ඳ අර සීනි බෝතලයට නගින කූඹීන් වැනිය . ඔවුන්ගේ මහන්සියට කවදාහෝ ප්‍රතිඵල ලැබෙතැයි සිතා ඔවුන් ජීවන බර උසුලාගෙන බොහෝ වෙහෙස මහන්සියෙන් සීනි බෝතලයට නගී. විනිවිද වුවත් අප රටේ දේශපාලන හා සමාජීය ක්‍රමයේ ඇති ව්‍යූහමය ගැටලු නිසා කෙදිනකවත් වීදුරුව සිදුරු කල නොහැකි බවත්, සීනි මිථ්‍යාවක් බවත් කලක් යද්දී ඔවුන්ට තේරුම් යයි. සීනි දැක දැක බඩගින්නේම ඔවුන් ගේ ජීවිත ගෙවීයයි. ධාර්මික සමාජයක එසේ විය නොයුතුය . වෙන මහන්සියට ප්‍රතිඵල ලැබිය යුතුය . ධර්මික රාජ්‍යයක ධර්මයේ හැසිරෙන්නා ධර්මය විසින් රකිණු ලැබෙන්නාක් මෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ හැසිරෙන්නා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය විසින් රකිණු ලැබිය යුතුය. අවි ගත්තා අවියෙන්ම නැසෙන්නාක් මෙන් අවනීතියෙහි හැසිරෙන්නා නීතය විසින් නැසිය යුතුය. මගේ ජීවිතයේ ලොකුම යුතුකම කුඩාකල හාමුදුරුවෝ කියාදුන්නා මෙන්, මහන්සිවෙන්නන්ට් උදවු කිරීමය . කන්‍යාවරියන් කියාදුන්නා මෙන් තට්ටූ කරන්නාට දොර ඇර දීමය. රටවැසියන්ට සාධාරණ රාජ්‍යයක් ලබාදීමය .

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා රටවැසියන්ට සාධාරණය ඉටු කිරීම ගැන කතා කරන විට අපට සුලු ජාතීන් හා ඩයස්පෝරාව අමතක කල නොහැකිය . අපි කොපමණ විවාද කලත් ඔවුන් ද අපේ රටේ කොටසකරුවෝ බව අප හර්ද සාක්ශිය දනී. ඔවුන් සමග තරහින් ජාතිවාදී මිත්‍යාවක් පිටුපස හඹායමින් අපි අපිවම රවටා ගන්නෙමු. දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඔවුන් කොතරම් දුක් වින් දාද යන්න අප සිහිපථ් කල යුතු වේ. ඔවුඞේ අරගලය තේරුම් ගමු. මවුබිමෙන් පිට ජීවත් වීමේ දුක දන්නා මම සුස්දු නොවන මිනිසුන් අදටත් මේ ලොකයේ මුහුණ දෙන සමාජ අසාධාරණයන්ද හොඳින් දනිමි.යුරෝපයේ ගුවන් තොටුපොලවල රේශල් ප්‍රොෆිලින් නැමති ආරක්‍ෂ්ක පියවරට මුහුණදෙන ලාංකිකයින් මම ඕනෑ තරම දැක ඇත්තෙමි. එය මටද සිදුවී ඇත . සුදු ජාතී මගීන් කිසිම පරික්‍ෂාවකි තොරව පෝලිමේ ඉදිරියට යද්දී, දුඹුරු සම ඇත්තෝ පෝලිමෙන් පසෙකට ගෙන ඔවුන් ගේ මුලු ශරීරයම පරික්‍ෂා කිරීම ලන්ඩනයේ හීත්‍රෝ ගුවන්තොටුපලේදීත්, ජ්‍ ර්මනියේ ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් හීදීත් ඕනෑ තරම් දැක ගත හැක .පොදු බස් හා දුම්‍ රියන්හී ගමන් ගන්නා දුඹුරු සම ඇති මගීන් විඳින පහත් සැලකීම් මම දැක ඇත . ගුවන් තොටුපොලවලදී මමද රේශල් ප්‍රොෆෛලින් ආරක්‍ෂ්ක පියවරට මුහුණ දී ඇත . එය කොතරම් අපහාසාත්මක වුවත් මම එය එතරම් සිතට නොගන්නේ එය මට මට මගේ රටේදි කිසිදිනක නොවන බව මම දන්නා නිසාවෙනි.එවිට මගේ සිතට එන්නේ ලංකාවේ සුලු ජාතීන් ගේ ඩයස්පෝරාවය . මවුබිමේදී නොයෙක් සමාජ අසාධරණ වලට මුහුණදී මවුබිම හැරදා පැමිණි විටද එවැනිම අපහාසවලට මුහුණදීම ඔවුන් කොතරම් අසරණ කරනව ඇත්ද ? ඔවුන් ගේ කෝපය අප තේරුම්ගත යුතුය . ජාතික සංහිඳියාවට ක්‍රියා පිලිවෙතක් සෑදීම ඔවුන්ටත්, අපේ රටේ අනාගතයටත් අපි සතු වගකීමකි.

 මගේ තාත්තා වැනි පියවරුන් සියදහස් ගණනක් නිසා (විශේෂයෙන්ම දිවිපිදූ හා ආබාදිත වූ සෙබලුන් නිසා) අද මාත් අයියාත් ඇතුලු ශ්‍රී ලාංකිකයන් මිලියන විස්සකට යුධබියෙන් තොර රටක් ඇත . ඔවුඞේ වෙහෙසට ප්‍රතිඵල ලැබී ඇත . අද අලුත් දවසකි අලුත් සටනකි. මම රටට බොහොම ණයගැතිය . ඒ ණය ගෙවනතුරු විශාල බරක් මගේ හිසමත ඇත . තාත්තා අයියාගේත් මගේත් අනගතය වෙනුවෙන් සටන් කලා මෙන් මම මගේ දරුවන් ගේ අනාගතය වෙනුවෙන් සටන්කල යුතුය . මගේ දරුවන් කවදාහෝ ලංකවේ ජීවත් වනවාටත් ඔවුන් මම මෙන්ම ලංකාවට ආදරය කර එහි සුන්ඳරත්වය විඳිනවා දකින්නට මම දකින්නට මම කැමැත්තෙමි. ඔවුන් මෙලොවට පැමිණෙනට පෙර ලංකාව වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම ප්‍රජාතන්‍ත්‍රවාදී ජනරජයක් කිරීමට සටන් කිරීමට මම් බලාපොරොත්තු වෙමි, ජීවිතයේ සෑෑම දිනකම යලි යලිත් අධිශ්ඨාන කර ගනිමි.

 අද ඊසානදිග ඇමරිකාවේ ඉතා ශීතල දිනයකි. ජනේලයෙන් එලිය බැලූ විට සෑම තැනම හිමෙන් වැසී ඇත . මේ ගතවෙන්නේ ශීත ඍතුවේ දරුණුම කාළයයි. අද රාත්‍රියට උශ්ණත්වය රිණ විසිපහට පමණ බසිනි ඇතැයි අනුමාන කර ඇත . අද වැනි දිනවලට ලංකාවේ නොසිටීමේ පාලුව මට හොඳට දැනෙයි. එහෙත් කාලය ඉක්මණින් ගත වෙයි. ලබන සතිය වනවිට යලි ඉර එලිය වැටී පොලොව මතුපිට ඇති අයිස් තට්ටු දියවෙන්නට පටන්ගනු ඇත . හිරු පායන්නේ වසන්තයේ බලාපොරොත්තු ගෙන එමිනි. කොල හැලී ඇකිලී ගොස් ඇති ගස්වලට වසන්තයේ නව පණ ලැබෙනු ඇත . මඩවගුරු මල් පොකුණූ වනු ඇත . අප ජීවත්වන ලෝකය ඉතා බලාපොරොත්තු සහගත එකකි. නන්දා මාලිනියන කියනමෙන් අද පමනක් නොවේ අපට හෙටක්ද තිබේ. අරුනලු කැන්පිබිදී නව දිනක් ලබනු ඇත . අඳුරින් බර ආකර තුලද මැණික් දිලිය හ ැක .

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ වසන්තය හීනයක් නොව . ඇය ලග ලගම පැමිණෙනු ඇත . ඇය ඉතා අවංකය . කරුණාවන්තය . සියලුදෙනාටම එකසේ ආදරය කරන්නීය . මම ඇය වෙනුවෙන් සටන් කරමි. ඔබත් මා සමග ඇය වෙනුවෙන් සටන් කරන්නට ඔබේ අවි බිම තබා පැමිණෙනු ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට කිසිවෙකු බියවිය යුතු නැත . මගේ සටන ධාර්මිකය . ධර්මය විසින් මා රකිණූ ඇත .

What The Rajapaksas Cost Us: The Numbers

10 Allegations of money laundering, embezzlement, fraud and mishandling of state funds by the Rajapaksa administration supported by verified media sources.


(Click on each underlined hyperlink to access the media sources)

1. Tsunami Aid Fraud: Rs. 83 Million

Rs. 83 Million of Tsunami aid meant for rehabilitation that Rajapaksa transferred to three private bank accounts in 2005.

2. The missing Rs. 26 Billion from the Colombo Katunayake Expressway.

There are strong allegations that an extra Rs. 26 Billion worth of Chinese funds was allocated for the construction of Colombo- Katunayake expressway. If these funds were used solely for the expressway, it will have to cost Rs. 1.8 Billion per kilometer making this project the most expensive highway ever built anyway in the world.

Comparing it to another Chinese- funded project, a 50km highway in Kenya that had only cost Rs. 972m per km, Mangala Samaraweera, Foreign Minister told reporters:Clearly someone or other has earned Rs 1 Billion per km on the Katunayake Expressway”. 

3. Rs. 700 Billion  withdrawn from the national economy 

Minister Ranawaka accused Rajapaksa and his immediate family, who controlled nearly 70 per cent of the national budget, of siphoning off 700 billion rupees(US$5.38 billion) from the national economy. The new government of President Maithripala Sirisena took power on a pledge to investigate allegations of corruption under Rajapaksa.

4.Cost of Rs. 195Billion ($1.5 Billion)  Magampura Mahinda Rajapaksa Port an investment with little to no profit. 

Magampura Mahinda Rajapaksa Port in Hambantota, for which the Chinese provided almost 85% of the total cost of the $307m first stage,  after completion in 2010, the landmark project had only received six ships in 2011 and 18 ships in 2012. The cost of the second stage is now estimated at an additional $1.1bn.

5. Mattala Rajapaksa airport’s Operational loss of Rs. 2750 million and the Chinese loan of 27.1 Billion($209m) used to build it.

Mattala Rajapaksa International airport. Built with the help of a $209m Chinese loan, the airport incurred an operational loss of Rs 2,750m during last year alone.

6. Inviting Rs.182 Billion ($1.4bn) of blacklisted Chinese investment into the country

The $1.4bn Colombo Port City project also came under heavy criticism with regard to alleged financial misappropriations in the deal, after another UNP MP, Harsha De Silva, revealed one of project’s major investors – the China Communications Construction Company (CCCC) – had been blacklisted by the World Bank due to corruption charges. Letting an internationally blacklisted company invest in a key infrastructure project in the heart of Colombo is a very financially irresponsible act by a national administration.

7. The embezzled foreign reserves: Rs. 1300B  ($10 Billion+)

( Including the $2.064 in 3 Dubai bank accounts of parliamentary members that have been traced.) Cabinet spokesman Rajitha Senaratne told reporters “We have information that more than $10 billion, more than our country’s foreign reserves, is kept outside the country by those closely related to the last government,”

Describing the accounts found in Dubai, Minister Senaratne said: “One person from a leading family held $1.064 billion. Another account under a parliament member’s name had over $500 million and a secretary to a very important person had over $500 million jointly with another person, who is very famous for corruption.”

8. Rs. 30.4 million owed to the Sri Lanka Air Force

Sri Lankan government now owes more than  Rs.30.485 million to Sri Lanka Air Force and questions have been raised as to who is going to foot this bill, whether it will be recovered from those who used the commercial flights or from the country’s rate payer.

151 air travels between the 1st December and 9th January by using airplanes that belong to Sri Lanka Air Force, reports have revealed.Out of these air travels, Mahinda Rajapaksa and Shiranthi Rajapaksa have been given free rides under OPS privileges. But the 30 Million owed by Namal for his 25 flights, and  other gov. officials who used SLA flights [Minister Wimal Weerawansa’s  (10 trips), UPFA secretary Susil Premjayanth (4 trips), Dayasiri Jayasekara’s (1), Sarath Manamendra ( 1), Dinesh Gunawardhana (1) and Tissa Vitharana (1).]  has not yet been paid.

9. The Seized Car fleet worth a minimum  estimate of Rs. 100Million

” Sri Lankan police say they have seized more than 50 state-owned vehicles not returned after former President Mahinda Rajapaksa was toppled in elections.” (-BBC)

10. Rs. 4.3 Billion lost in the wrongfully invested Greece Junk Bonds  

Sri Lanka’s central bank invested in what was termed as Greece “junk bonds” in the aftermath of the euro crisis. It said Sri Lanka invested in those bonds against normal procedures and regulations which resulted in the country incurring the country a loss of  Rs. 4. 3 billion.

State funds lost, mishandled  just in these 10 allegations total to  an estimate of: 2,518 billion Sri Lankan Rupees.

*(P.S these are only 10 randomly picked allegations of corruption on the Rajapaksa administration. There are numerous other allegations that could significantly change the total)

Governments of India, The Seychelles and US financial intelligence agencies have pledged their support towards investigating and tracing the offshore bank accounts of the Rajapaksa administration. However this is an extremely difficult task. Past investigations on offshore finances of fallen regimes (eg. in West Africa) can only predict that the chances of these funds returning to Sri Lanka are very minimal.

To this day 1.78 Million Sri Lankans, almost 10% of the country’s population  live below the poverty line. (i.e. on a daily budget of below 200 Rupees. )

Related facts:

Sri Lanka's National Education Budget = approx. 149.8 Billion
Sri Lanka's total island-wide Healthcare Budget = approx. 440.7 Billion

Sri Lanka’s annual national education budget is only 5.9% of the above estimated total of misused state funds in these 10 allegations. 

Sri Lanka’s annual national healthcare budget  is only 17.5% of the above estimated total mishandled state funds in the 10 allegations.

Elections, Regime Changes and Education Reforms: My 2015 Field Work Term

At Bennington I study Political Economy with a focus on Education Reform. My undergraduate dissertation (reffered to as “The Plan”at Bennington) is titled Education as a Tool to Rebuild Post- Conflict Nations. Bennington requires students spend 6 weeks every year receiving practical on- the-job knowledge related to their field of study in a non residential term called Field Work Term. I had spent my first FWT (2014) editing my second novel and I was certain I wanted to work in the education administration sector of Sri Lanka in my second, which I ultimately ended up doing. Below is a summarized reflection of my 2015 FWT experience in Sri Lanka.

When I first heard back from the Ministry of Higher Education in late 2014 about my internship request for FWT, I had my doubts about how productive and thrilling my work with them would turn out to be. A main reason was that neither I nor most of Sri Lanka were so happy about the Minister of Higher Education appointed by the administration of the country at the time. To say the least he was an impolite, openly (and proudly) sexist politician known for his abusive public speeches.

However when the previous regime in power called early elections to be held in Januray 2015 with hopes to (unconstitutionally)  reelect President Rajapaksa I was more than excited to head back home. I knew that this meant that apart from interning at the Ministry of Higher Education I could, as a citizen, do my part for the upcoming elections. My last FWT I had worked on my second novel which was a fictional story revolving around a corrupt regime that was in power in post-war Sri Lanka at time of great need for reconciliation. The book came out in the summer of 2014 and the while majority of  responses to the book  were amazingly positive, those that came from the supporters of the regime were not so positive, often threatening, and made my parents fear for my security. And hence they were not as thrilled as I was about me coming home during the time of the election. They knew I would want to get involved. They know me too well. On my flight home I wrote a letter to Lasantha Wickremetunga,  the editor of a leading naional newspaper who was murdered by the Rajapaksa Regime for speaking up. I promised him we won’t give up his fight.

When I landed in Sri Lanka my FWT supervisor at the Ministry of Higher Education Dr. Nimal Gunatilleke, a very inspiring, knowledgeable gentleman and academic, suggested I hold off starting work with the ministry till the end of the elections. I think he too, like I, was hopeful for a change in the administration. I was also thrilled that not being allied to a government institution would give me the freedom to campaign for the election. (There were hundred thousands of government officials, state institutions, and even the state media openly illegally campaigning for the Rajapaksa regime and I would have campaigned for the opposition either way but  as a law-abiding citizen who respects democracy I was glad I wouldn’t be breaking any laws by campaigning.)

The Rajapaksa regime was causing the country’s economy, judicial system, foreign policy, and the entire democratic structure unfathomable damage, which would take us decades to repair. I knew that if the Rajapaksas were to win the January elections they would be in power for the next eight years (6 year term +remaining 2 years of the 2nd term.) I couldn’t watch that happen. The next  eight years would be the best years of my youth, I couldn’t spend it watching my country decline. For all I knew, I may have children of my own in 8 years. I want them to grow up in Sri Lanka someday, and fall in love with it like I did. So for them, I decided to campaign for change, for a better administration.  I reached out to politicians, helped them with their own campaigns to promote the common opposition candidate and with the very little freedom my parents allowed me to engage in any campaigning activities (in fear of threats that prevailed to my security) I managed to do as much as I could for the election. And when the Election Day came, I voted proudly, my first ever vote.

The polls had predicted a 50-52% win for the opposition, I carefully went through the prediticions and data that different political parties and polling agencies had produced and I was convinced: The common –opposition was winning. We all knew the possibility of a military coup, but we also knew that the opposition had more than half of the country on its side, they were the most passionate of voters you could find. They were ready to reenact an Orange Revolution if there were to be a military coup. I knew as most others who knew the opposition well, that there would be no need for another Orange Revolution if there were to be a military coup. The opposition leader had unfathomably large international support and the US especially would have our back if a coup attempt was to come into play. And I was certain Secretary of State, our good brother Kerry would make some calls if it came to that. (which he did)  So while most of those who campaigned for the opposition stayed at hotels close to the airport on election night, I knew there’d be no need for that, democracy was coming. So I stayed home with my family and celebrated as I watched the election results unveil. I was serendipitously happy.

Within days of the transition of power the new Cabinet is appointed. I was absolutely thrilled about the newly appointed Minister of Higher Education Prof. Rajiva Wijesinha,  not only because, he was an academic who was highly qualified for the job, but  because he was also a writer and one of the first politicians to endorse my second novel for its speaking up against corruption.  He invites me to drop by his office on his very first day of work. I expect our first meeting to be a mere opportunity to catch up, exchange polite excitement towards the regime change, and just how much the country has changed since the last time we met at the launch of my book just months ago, perhaps over a cup of tea.  But the meeting I walked into, to my surprise, was very much different. It was almost like I had walked into a semi-formal board meeting.  “Meet the team” he says, introducing those sitting at the table to me. “I’m just an intern,” I introduce myself to the rest, “I’m working on a paper extensively analyzing President Sirisena’s  Manifesto’s Section 6 on Education, and doing research on pitfalls in the state education structure, supervised by Dr. Gunatilleke.” The shelves and cabinets at the minister’s office were still empty (his chair probably warm from the previous Ministers sitting) except for the national flag that stood proudly beside it. “We need to put together a reforms plan,” he tells us. “We will bring in students from each university department in the country every Thursday and hear their grievances and suggestions while simultaneously putting together our concepts for a reforms plan. We will meet every Wednesday at 4pm and discuss every week’s progress.”   The minister said casually, laying out the plan for the hundred days leading up to the general election.

“The Team” could have used more than what it was. After all, Sri Lanka produces much more talent than who was at that meeting with the minister.  But with the little support that he had, Prof. Wijesinha ran a great productive effort of putting together a reforms plan.  As I recall, (there were quite a few faces from that meeting I do not recall.) the ones at the meeting were Shyamalie the extremely cheerful, kind and hardworking Media Secretary, his Public Relations Coordinator, (happy guy, but to much disappointment to his title claimed he didn’t know much about Twitter,)  and the tri- lingual translators.  There was also Mr. Stephen (if I recall correctly) who after the meeting took us to aside and explained his role at the ministry. He said his soul job was to “protect the minister” which I assumed he meant was to physically protect him. But Stephen’s job description went much further than a bodyguard, he would occasionally sneak in and check up on what I was working on. “He’s too nice and kind” Stephen would tell me about the minister. “We need to protect him” he would tell me, almost in confidence. I wanted to tell him that  Prof. Rajiva Wijesinha is one of the most educated men in Sri Lankan politics and a grown man, and he does not need our protection, that he would do great work with or without our protection. But Mr. Stephen took great pride in his job “protecting” the Minister and I didn’t want to bum his spirits by saying so.

Minister Wijesinha was just what you needed for the job.  He had a vision of a reforms plan. “Kids in our education system are not happy, and reasonably so, we drain their critical and creative thinking skills with all the memorization-based standardized testing. We need to change that.” He would tell us at meetings. He worked harder than anyone else at the ministry, working late and putting together pieces of extensive writing for the Ministry’s website on reforms concepts currently underway. He was keen on transparency and using social media to communicate our work and hear feedback from the public. It is a shame that he had to resign due to political reasons, a week after I concluded my internship and came back to Bennington.

While working with the reforms team I also worked on my and research paper for Dr. Gunatilleke. This gave me the opportunity to see the insides of a system; its broad web, flaws, intricacies and needs for sustenance and understand the bigger picture while paying attention to the small details that make it. I came back to Bennington with a clear idea of the obstacles the process of education reform in Sri Lanka may have to face and with a plan to gather knowledge to help fight those challenges.

Below are rough excerpts from  my paper.

Excerpt1: In pages 16- 19 of my paper I’ve broken down  President Sirisena’s Manifesto’s Section Six on Education into “16 Promises.” 

Excerpt 2: In pages 22- 29 of my paper I’ve laid out 4 key issues to address when reforming Sri Lanka’s education system.

 

 

An Open Response to Namal’s rant on the Colombo Telegraph “Vengeful Politics And Rugby: Phone Calls To My Brothers”

I’m so sorry life has been so hard for you lately. I’m sorry about your horses and all those unlicensed elephants now astray on the streets of Colombo. I’m sorry you had to say goodbye to all those Ferraris, Audis and Bugattis you bought with your hard-earned trillions of tax-payer money. I’m sorry about all that gold from the treasury that went missing, the mystery must be keeping you up at night. How is your mother by the way? The story around town is that “She sells sea shells by the sea shore of the Seychelles”. Satire aside, I hope she’s well, I think she wasn’t all that bad. I’m sorry your brothers lost their rightfully earned captaincy in the military rugby teams. To have three brothers talented enough to captain the tri-force teams at the same time was truly a blessing for the nation, such a beautiful coincidence, in fact it might be “Asia’s Miracle.” I’m also sorry about those phone calls you got, but I guess, if I were you I’d be happy I’m getting any calls at all, because from what we hear, all those who used to be in line to talk to you have now crossed over to our side. (I mean you still have Weerawansa, but who wants to be on the phone with him, right?) Now that you don’t have to spend so much time on Rugby I see that you’ve gotten really into sharing your grievances through blogging. So don’t get so down on yourself, at least you’ve got that going for you.

I’m not writing to merely offer you my sympathy. I’m writing to thank you.

I want to thank you and your family’s regime for the great lesson you all taught our great nation; the lesson of politics, karma and and the power of the people. While there were certain things that your father and his regime did for this country that we will always be grateful for, there is so much that you all have done, that will never be forgiven. You spent most of your time in power trying to victimize others through your power, and assuming way too much. You assumed that despite Sri Lanka being such a small country, nobody will notice the culture of corruption you created. You assumed that what felt right for you was what was right for the country. You assumed that all Sri Lankans suffer from Stockholm Syndrome and that we will love you and vote for you, no matter how bad you treat us. You assumed that stripping the General who took bombs and bullets to lead this country to freedom off his ranks and having junior military officers drag him to jail was the right way to go about. You assumed that minorities didn’t matter, you didn’t care to reconcile, you didn’t want to hear their struggle. Not your electorate, not your people, not your problem. (Equal rights, screw that, right?) You took away their lands in the north, and you seized our lands here in the south, with no compensation. You assumed that thugs and family were the masters of foreign policy, so you gave diplomatic passports to hundreds of henchmen and family members and sent them away to important foreign service posts, while the hardworking students who crawled up the free education ladder and passed the Foreign Service exams with flying colors stayed at home, unemployed. You assumed that killing our protesters, threatening our journalists, censoring our media and taking down anyone who criticized you was the way to go.While you can grieve all about being a victim of vengeful politics, you must know that your family wrote the book on vengeful politics, imprisoning political opponents and wrongfully impeaching Chief Justices.

Our country with all its diversity and baggage has a habit of uniting as one and working together to save our nation from times of grave depression. Such instances are a rare sight. One such instance was the 1948 independence struggle when Sinhalese, Tamils and Muslims united to fight against colonialism. And since then, the first time we all united to fight for the democracy of our great nation was this Presidential election when we overthrew your regime. I think a main reason for this was that the fact that the governance your regime believed in was your own kind of colonialism. The Brits enslaved us, took away our rights, seized our lands, stole our resources, invested in our country and sent the benefits they wrongfully reaped back to their homeland. You did pretty much the same, with the exception of the fact that instead of giving the benefits to the homeland, you took them home. I’m writing to thank you for reminding our nation which has been apart for many decades, the power and the importance of uniting as one people. It wouldn’t have been possible without you.

May the noble triple gem bless you and the gods forgive your sins even if the Supreme Court doesn’t.

(There are several mistranslated versions of this post circulating in the media. Please note that I have not yet released this or its translated versions to any other website. This is the only legitimate version of this post.  Any post similar to this shared on other websites was not done so upon my approval.)

 

Forgiving Terrorism

PicMonkey Collage 3

 

(Previously published on UNICEF’s Voices of Youth)

 

I grew up with a war. So did another 6 million Sri Lankan children of my generation. Just like most of them I’ve been rushed out of school through explosion sites, seen burning corpses on the sidewalks, I’ve waited for weeks at a time by the telephone to hear from my father, a Sri Lankan Army officer away on duty during the war.

A war for peace; an oxymoron my father and hundreds of thousands other military men and women committed their lives to. Growing up, I was often pitied for being a military child. But for me, my father being who he is, was all the strength I needed to wake up every morning and go to school, in a city that one of the most lethal terrorist organizations in the world, used as a punching bag. I knew that whatever it was I saw, being where he was, doing what he did, he’s seen worse.

With its many natural harbors and geographical location in a trade hub that forms a flawless triangle with India and China, its turquoise beaches and bright red sunsets, the massive fields of gem filled land in its center, Sri Lanka is far from an ordinary country. To this day, Sri Lanka is one of the few countries in the world to provide all its citizens with free healthcare and education.

There was a time, back in the day, when Sri Lanka used to be the benchmark for building nations. In the 1950’s Sri Lanka’s economy was used as a model to build Singapore; one of the strongest economies in the world today. With so much to lose, you cannot imagine how much 30 years of terrorism hurt my country. Most of all, its youth.

The war was my childhood. It’s all I remember. I remember the horror stories of how my father’s colleagues were tortured to death by the terrorists, and seeing my brother’s entire school mourn when their hockey team was killed together numerous other civilians in a suicide bomb attack in the heart of Colombo. I remember the story of how my friend Sachini, lost her mom to the Central bank bombing of 1996, when the LTTE drove a truck loaded with 440 pounds of explosives into Sri Lanka’s Central bank tower, bringing it down to rubble, killing Sachini’s mom and hundreds of others, injuring thousands.

I remember the how LTTE set off a bomb in a bus that shuttled women and children to the monthly health clinic at the Horowpathana hospital, killing close to a hundred women, and children under the age of five. I remember how even the sound of a balloon pop gave my classmates goose bumps. I remember the metal detector that welcomed me into my preschool and the bomb evacuation drill that I memorized in middle school. When the war ended in 2009, so did my childhood. I was a young adult in a country without war.

When you’ve lived your whole life in a civil conflict bubble filled with personalized tragedies built around the uncertainty of your own life, your mentality is restricted. Your mind isn’t accustomed to think too far into the future, compassion doesn’t come as easy, you become so numb to the idea of men, women and children of your country being victims of terrorism in broad daylight.

You yearn for an explanation as to why you deserve to live in a civil conflict that isn’t yours to begin with. You wish you were there when it began; that you could have nipped it in the bud. You wish you could have saved all those lives. You feel lost, trapped in a war that was already smoking outside the hospital window when you were born. Somehow, with time, you begin to believe that this was your struggle, that you earned this civil conflict, although it was handed down to you on a silver platter. In 2009, when the Sri Lankan Army defeated the terrorists and the war was finally over, the conflict bubble burst. My generation, the children of conflict, was orphaned.

About a year into the end of the war, I got the rare opportunity of visiting a rehabilitation program for ex-terrorists, funded by the Sri Lankan government. I did not know how I would feel about being in a room full of people who were responsible for the lost lives of hundreds of thousands of Sri Lankans. To my surprise, seeing them made me feel no different. There was relief in their faces, as they sang, danced and played cricket. While a few of them had willingly joined the LTTE, most of them had been forcefully taken away from their homes as teenagers to be trained terrorists. I realized that as ironic as it was, they too were victims of terrorism. When I shared this experience with my friends, they asked me how I could possibly have a casual conversation with the people who, not too long ago, wanted to take my father’s life.

The answer was simple. Civil conflicts are never personal. They are bigger than ourselves or anything else in our lives. So big, that nobody will ever take responsibility for the mass destruction they cause generations of people. There are no winners in civil conflicts, just losers; losers of freedom, losers of justice, losers of happiness. There is nobody who will give people back their lost loved ones, or pay the country back for its lost time.
For thirty years Sri Lanka’s national priorities such as education and economic and social progress were replaced by a struggle against unbearable amounts of daily violence. It sure took a toll on its children and youth. Terrorism stole my childhood. I understand that there is nothing I can do to bring it back. But I could make sure my children have a happy childhood; that they will never see what I’ve seen. It’s time to rebuild the country, forgiving the past and holding on to the lessons learnt. It’s the least I can do for the beautiful island that kept me safe through one of the most brutal wars in history.

She.

My mother, by the entire fabric of her being, is a power woman. From an intellectual academic, to a professional live wire, a phenomenal author, to a perfect mother, a great wife, there is nothing that she isn’t. She and my father together worked relentlessly hard to build good life together, and they gave my brother and I everything any parents possibly could. She taught us the guilt of privilege. She constantly reminded us how fortunate we are to have the privilege of such good childhoods, and taught us the fact that, there was always a child out there who worked ten times harder than we did and had a fraction of the comfort we do. Thanks to her, my brother and I learnt to never take our lives for granted. All our successes, all our happiness goes back to her wisdom.

Growing up watching her, I learnt to write books, I learnt that it was possible for a hard-working woman to be anything she wants to be. I learnt to believe in god, I learnt to be thankful. And most of all, she taught us to give. All her life is dedicated to giving. Words cannot explain the service her work has done for Sri Lanka. Numbers cannot explain the funding our country has received thanks to her hard work. Almost 30 years as a sociologist, she has worked tirelessly to help thousands of people receive the education they deserve, pursue carriers in the arts, strengthen the Sri Lankan theater, and create institutions to spread the education in Buddhism around the world.

May all the good you do, follow you around like a shadow. May the Gods always look upon you wherever you go, look after you and give you all the strength you need and more to keep doing what you do. May the noble triple Gem bless you.

The Terrorist’s Daughter (Preface)

 

cover1

I sit in my window seat, as others board the plane. Outside my window the sun is just about to rise upon Sri Lanka.  I fall deep into thought.  I feel selfish for leaving her behind to live my dream. “She will understand,” I think to myself. Because she knows me too well. Because, she knows nobody loves her like I do. I’ve seen her on her good days and her bad.  She knows I can read her mind. She knows I can see the pain she tries to hide.

She may wake up every morning, and put on a fresh brave face. She may hide her scars in the wild and tears in the rain. But she hasn’t forgotten that, not too long ago, her children threw bombs on her, and slaughtered each other in a 28 year war. The ghosts of war still surround her and they come out every now and then. They bring out ignorance and evil. Even now, sometimes, despite all that’s been said and done, her children disobey her. But she will forgive them, because they are all her children. She will love them no less.

I’m born to her on a quiet day in 1993. She loves me and I fall in love with her right back.  She makes me the woman that I am. She teaches me to be patient, even when the bombs made our worlds crumble down. She keeps me safe through the bullets and fire, and when the smoke and rubble are cleared, she lets me go. The selfless mother.

Sometimes I wonder if it’s too late for her sanity. If she’s gone too far and there’s no coming back.  Sometimes I wonder whether it is her fault that her children took guns to their hands.  I wonder if I will ever forget the haunting memories of blood and half-mast flags. I wonder if the answer is to stay as far away as I can from her. I think about a happy comfortable future, away from her, in America or somewhere in Europe, maybe. With a beautiful family, and a six figure salary. I dream; maybe that’s the answer.

As the flight takes off from Bandaranaike airport, I look outside from my window seat and see a beautiful stretch of green land surrounded by a bright turquoise blue. The sun shines on it like a diamond. I think to myself, “It’s like saying goodbye to God.” I stare at her for a minute, mesmerized. As she disappears into the clouds, I wipe my tears. I sit back on my seat, close my eyes and take a deep breath.

And I just know: I’m coming back to her, no matter what.

signature

 

21 things I would want my children to learn before they turn 21.

 

1.Love your family

 Nothing and nobody is more important.

644103_587716907936918_892128228_n
2.Choose the right education for you
 
People will tell you that Mark Zuckerburg did fine without a college degree (they will  conveniently leave out the fact that  before dropping out, he actually got in to Harvard). Be careful and thorough with what kind of education you want. Your college years will be one of the most constructive, perspective- altering times of your life, so choose wisely.
 Mark Zuckerberg
3. You are the sole owner of your body.
How big or small you want it to be, and it actually is, how much of it you want to cover and how much you want to reveal, and absolutely anything you want to do with it, is your right and your decision.
(I personally think tattoos are for people who don’t think too far into the future, but hey, if you want to get one, go ahead, I don’t own your body.)
27e3f7566889b0979dc6c3a491db3ccc (1)
4. It’s okay to be spiritual, in fact it might be good for you.
learn the difference between religion and spirituality. It’s often misunderstood.
 iStock_000013553886Small (1)
5. Be loyal
Don’t cheat on the people you love and the job that feeds you and your family. You might screw up once in a while, and when those times come, don’t forget to be honest.
obama-biden-laugh-at-americans (1)
6. It’s okay if you don’t like sports.
But try to find something you can do every now and then that makes you feel healthy.
9a3e8863340cd53089bca4831483a888c9df946f2ef6325d99c63780903b9e20_large (1)
7. Don’t hate what you don’t understand.
Respect all people equally, even if you find it hard to relate to their lifestyle or preferences.
 tumblr_m7azvw5K2r1qjd5wfo1_500 (1)
8. Have dreams that are bigger than you.
Remember: Martin Luther King didn’t live to see President Obama. Believe in miracles. Sustainable change takes a life time of work. So don’t aim at the easy goals.  It’s okay if you don’t live to see the results of   what  you do: it doesn’t make your work any less important.
886496_10150363503564999_464023012_o
9. Prioritize
Find your priorities. (I won’t tell you what to put on your list but for me: family, health and education has always been my top 3)
 picture071
10.Not everything you do  in life has to be profound.
 Don’t forget to give yourself a break. Have entire weekends dedicated to TV, binge eat in bed, watch trashy reality TV shows (that are in no way going to make the world a better place) just because they are entertaining. Not everybody wants to watch the Discovery Channel after a long hard day/ week. Not everything you do has to be profound, real life isn’t Downton Abbey.
 1604559_650552114986730_1067089577_n
11.  We are all equal, here. Don’t let anyone tell you otherwise.
If anyone makes you feel less than you are, for the color of you skin, for where you come from, for the gender of the person you love, for the religion you have faith in, stand up, speak up, roar. 
 dreams1
 
12.  Never be ashamed of who you are or who you love. 
Nothing you do with love can ever be wrong.
 1147681_10153733809280137_160253406_o
 
13. The opposite of love is not hate.
It’s indifference. Don’t hate what you don’t love. 
 
856138_10151796495489676_2062781269_o
14. Give, give and give.
 
Even when times are hard for you.
 
must-see-black-and-white-historic-moments-24
15. Don’t chase after other peoples’ power. 
 
You have all the power you need within yourself. 
 jobsintown
16. Fall in love.
It might be the best thing you ever do in life.
  IMG_0637
 
17. Violence is never the answer.
Hurting someone else won’t heal your wounds.
enhanced-buzz-18023-1376497562-0
 
18. Except when someone tries to harass you on the street.
 Then you punch the teeth off that mother’s face. Here’s some inspiration.
 download (10)
 
19. But jokes aside, compassion will take you a long way.
 
There’s no better ego-boost than being the bigger person in a conflict.
 cropped-win_20140905_0714472.jpg
20. The most important things in life are not things.
So while you chase after seemingly endless horizon of money and power don’t forget the people in your life. Because no amount of money or power could buy you love.
 1608963_645300888845186_366403792_n
21.  Don’t ever forget that I love you.
I loved you even before you were born, and I couldn’t wait to meet you.  There’s no love anyone can ever get warmer than a mother’s love. I learnt that from mine.
25601_100314920010455_1571485_n

This is my favorite place on earth.

This is my favorite place on earth.
Everything I do in my life is for this beautiful piece of land.
This is the country my father fought for, this is the country my mother wrote about in her books.
This country is my home, my family. It’s my religion, my God.
Wherever in the world I may be, this country is where my heart is.
Every time the plane takes off from Katunayake airport and I see this beautiful paradise disappear into the clouds,
through the tears in my eyes I promise to come back.
And that’s a promise I will keep.
I will come back for good someday, I will come back for better. I will come back to give it my best.
I don’t care who will be in charge then,
I don’t care if China would have taken over
Or if Wimal Weerawansa would be president
I don’t care If Prabakaran would have come back to life and
would be the new speaker of the Parliament.
I will come back no matter what.
I will give it my all
I promise,
I will do everything I can,
To turn things around.
To create a Sri Lanka where
Women will be treated with equal respect,
Sexism, racism and religious extremism, Bullying and ragging in universities
will not be tolerated,
I will make sure, Sri Lanka has better friends,
Not China, not Russia, not Mahmoud Ahmadinejad.
A pro west, pro- American foreign policy that will shut up the anti- national diaspora.
Anti- corrupt, pro- establishment
A pro- choice, pro- LGBT,
Progressive Sri Lanka.
I will create an economy where we can,
Tax the top 10% and and feed the poverty line.
Re- create the middle class that died in the 60’s
Pump money into education and healthcare,
Be the Sri Lanka we used to be,
The Sri Lanka that Lee Kuan Yew used as a model to build Singapore
The Rajapaksa’s ended the war and I am eternally grateful to them,
But there’s so much more to do
There’s so much more we can do
After all that we’ve put her through,
We owe Sri Lanka so much more.
This is my favorite place on earth.
This country is my home, my family. It’s my religion, my God.
Wherever in the world I may be, this country is where my heart is.
Like the butterflies that fly to Sripadha to live out their lives
This paradise is where, someday, I want to live till I die.

Image